Ustawa przewiduje trzy formy zwolnienia banku z obowiązku zachowania tajemnicy. Podstawowym modelem jest zgoda beneficjenta tajemnicy. Przybiera ona postać upoważnienia udzielanego bankowi (art. 104 ust. 3 pr. bank.). Alternatywną metodą jest zwolnienie wynikające z mocy ustawy. Następuje ono, gdy uprawniony podmiot żąda informacji w określonych sytuacjach, np. sąd karny (art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. b pr. bank.). Trzecią możliwością jest zgoda właściwego sądu okręgowego. Sąd udziela jej na wniosek prokuratora na przekazanie informacji (art. 106b ust. 3 pr. bank.). Modele te są równoważne. Dlatego przy zwolnieniu z mocy ustawy brak zgody nie stanowi przeszkody. Sprzeciw beneficjenta także nie blokuje udzielenia informacji.
Bank udziela informacji na żądanie sądu w związku z postępowaniem karnym. Chodzi o sprawy o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Dotyczy to osoby fizycznej będącej stroną umowy z bankiem. Zakres obejmuje wyłącznie informacje o tej osobie. Oznacza to, że sąd może żądać historii rachunku oskarżonego. Nie może jednak żądać danych jego krewnych.
Drugim przypadkiem jest żądanie sądu w sprawie przestępstwa związanego z działaniem osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej. Zakres obejmuje informacje o tych podmiotach. Osobami prawnymi są spółka z o.o., spółka akcyjna oraz prosta spółka akcyjna. Jednostkami organizacyjnymi są osobowe spółki handlowe, np. jawna, partnerska i komandytowa. Jednoosobowa działalność gospodarcza nie stanowi takiej jednostki. W praktyce to częsty błąd interpretacyjny przy stosowaniu art. 105 ust. 1 pkt 2 pr. bank. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą pozostaje osobą fizyczną. Dlatego bank udzieli informacji o jej majątku tylko wtedy, gdy ma status podejrzanego lub oskarżonego.
Kolejną sytuacją jest żądanie sądu w sprawach z art. 165a lub 299 Kodeksu karnego. Chodzi o finansowanie terroryzmu lub pranie pieniędzy.
Ostatnią sytuacją jest żądanie informacji o zawarciu umowy bankowej. Dotyczy to osób fizycznych, prawnych oraz jednostek organizacyjnych. Celem jest weryfikacja faktu zawarcia umowy i okresu jej obowiązywania. W tym przypadku zakres informacji jest najmniejszy. Ustawodawca przewidział mechanizm typu „hit/no hit”. Pozwala on ustalić, czy dana osoba posiada rachunek. Następnie sąd może wystąpić o szczegółowe dane. Muszą jednak istnieć przesłanki z wcześniej opisanych przypadków. Przykładowo sąd prowadzi sprawę dotyczącą czynu z 2020 r. Pyta bank, czy prowadził rachunek dla oskarżonego w tym okresie. Po potwierdzeniu może zażądać historii obrotów. Jeżeli bank nie prowadził rachunku, informuje o tym sąd. Wskazuje brak relacji z daną osobą w badanym okresie.
